Rhymesayers

Door Rob van den Aker, 18-7-‘12

Sinds er bij Definitive Jux geen platen meer worden uitgebracht moesten de geliefde hiphopartiesten van dit label hun heil ergens anders vinden. Een aantal van hen is daar nauwelijks in geslaagd (Cage, C-Rayz Walz en Mr. Lif), maar El-P en Aesop Rock zijn gelukkig nog even succesvol als voorheen. El-P's recente album Cancer 4 Cure is op Hiphopleeft en in het algemeen goed ontvangen en nu is het aan rapper en producer Aesop Rock om met Skelethon een fijn product af te leveren. Een ander label (Rhymesayers), dezelfde abstracte sound. Eenieder die eerder albums van Aesop Rock heeft beluisterd weet in grote lijnen wat voor vreemde dingen hem te wachten staan.

Het niet alledaagse geluid van Aesop Rocks muziek zit hem voor een groot gedeelte in de vocalen. Soepel is zijn flow allerminst: Aesop Rock hakkelt over de beats als een bijna vastlopende computer. Daarbij komt ook dat hij een nogal nasaal stemgeluid heeft, alsof hij aan een chronische verkoudheid lijdt. Wie een paar keer naar het album luistert zal merken dat het op den duur een bijna hypnotiserende werking heeft.

Een volgend struikelblok dat moet worden genomen zijn de abstracte teksten van Aesop Rock: “Postcards from the pink bath paint leisure, as a cloaked horse through a stained-glass Saint Peter//Hack faith-healer, cheat death to the very end, cherry wooden nickels on his specs for the ferrymen” (Leisureforce). En: “Zero friends minotaur fugly stepchild devote lunch jumped over plunging netlines//Up beside tongue-tied hungry enzymes default in a mothmen munching textiles” (Zero Dark Thirty). Hoewel het misschien een zwaktebod van deze recensent is om te zeggen dat hij een groot gedeelte van de teksten niet begrijpt, klinken dergelijke absurdistische teksten doordat ze veel dubbelrijm bevatten bijzonder aangenaam. De poëtische vaagheid, die trouwens ook op eerder werk van Aesop Rock niet ontbrak, laat weinig anders dan een mysterie over.

Iets minder vreemd dan Aesop Rocks raps zijn diens producties op Skelethon. De duidelijk aanwezige rockinvloeden zorgen voor een atypische hiphopsfeer. Gevarieerde drumtempo’s, diverse instrumenten die worden gesampled - maar overeenkomen door de sinistere ondertoon - en de grote gelaagdheid van deze samples zorgen hiervoor. Neem ZZZ Top, waarop de beat uit een ongeknipte gitaarsolo in combinatie met ruig gedrum bestaat - en niet uit korte, aan elkaar geplakte gedeeltes zoals de gemiddelde hiphopproductie. De overige beats op Skelethon komen aardig met deze track overeen, hoewel Aesop Rock soms wat leuke geluidseffecten aan het geheel toevoegt (zoals laserschoten of echoënde stemsamples). Deze zorgen voor zowel verrassing als impulsiviteit.

Hoewel Aesop Rock er opnieuw in slaagt een waardig album af te leveren, is Skelethon niet van het kaliber Labor Days of None Shall Pass. De voornaamste reden hiervan lijkt het gebrek aan gastartiesten te zijn, want om een goed uur onafgebroken naar de intrigerende stem van Aesop Rock te luisteren is teveel van het goede. Zelfs in combinatie met stevige rockgeoriënteerde beats, verrassende geluidseffecten en mysterieuze teksten.