88tillinfinity

Door Angela Poll, 14-4-‘11

De beats op Future Memories zetten je fantasie hard aan het werk. Stel je eens voor dat je op een drukke kermis aan zee bent (Intro). Het is een mooie, zonnige dag en overal heerst een mierzoete snoepgeur. Om de massa te ontlopen en het felle zonlicht te ontvluchten besluit je een attractie in te gaan. Je kiest voor een spannende, donkere rit in een mijnenkarretje (Head Lock). Als je weer naar buiten stapt word je zó overweldigd door het zonlicht dat je er duizelig van wordt en sterren bij daglicht ziet (Keep Bangin’). Of zijn het zeepbellen? Vanuit je rechterooghoek zie je een paar bellenblazende kinderen en je aanschouwt de verkleurende kleine bolletjes (Plastic Bubble). Achter je zijn twee muzikanten aan het spelen; één van de twee speelt een droevig pianodeuntje (Play Some) en de ander laat een optimistischere toon op zijn harmonica horen (Harmonics).

Je gaat naar het spookhuis, waar je vroeger niet in mocht van je moeder. Er tikt een klok, de grond schuift heen en weer en mensen om je heen beginnen te gillen (Scream). Je wordt zenuwachtig en ziet lichtflitsen van vieze, bloederige dingen. Als je het vreselijke huis uitloopt, blijf je even naar de muzikanten luisteren (Brousse). Een reusachtig reuzenrad, dat met lampjes is versierd, trekt je aandacht. De wind waait door je haar en je geniet van het uitzicht (Romani), maar als het bakje waar je in zit het hoogste punt heeft bereikt, krijg je last van hoogtevrees. Je raakt in paniek (Twisted Mind), springt zo snel mogelijk uit de attractie en gaat vervolgens even zitten bij een voorstelling over een buitenaardse invasie (Lights Out). Als je net rustig zit te kijken, word je abrupt van je stoel gelanceerd als er kippen onderdoor rennen, die door een idioot met een pistool achterna worden gezeten. Naast idioten lopen er ook de nodige clowns rond (Onehundred). Door de zoete lucht krijg je zin in een suikerspin. “Alsjeblieft, geniet ervan”, zeggen twee blauwe ogen en een stralende lach. Je weet geen zinnig woord uit te brengen als je er ook nog een knipoog bij krijgt (In Jou). Stamelend bedank je. Dromend loop je langs een zwerver die bedelt om een ritje in het reuzenrad, je geeft hem een paar euro en bent dankbaar (Gratitude) voor het feit dat jij je vandaag nergens meer zorgen over hoeft te maken.

Hij is pas achttien jaar oud, maar beelden creëren met muziek, dat kan hij als geen ander. Beatsofreen, oftewel Bastiaan van der Vlist uit Bodegraven, maakte op zesjarige leeftijd al kennis met hiphop, jazz en soul. De jonge producer heeft veel naar J Dilla en Flying Lotus geluisterd. Dit is te horen aan het drumpatroon dat vaak lijkt op dat van Jay Dee en aan het creëren van abstractheid door veel random geluiden (zoals het geluid van een typemachine) te gebruiken zoals dat op Lotus' Cosmogramma ook is gedaan. Ondanks deze invloeden heeft hij toch zijn eigen sound. Zijn werk klinkt futuristischer dan Dilla en minder abstract dan Flying Lotus. Ook kun je merken dat er veel oog is voor detail. Future Memories klinkt electronisch, soulvol, jazzy (door de pianodeuntjes), levendig (er ‘gebeurt’ veel, soms is het misschien net iets te druk), experimenteel, laidback (bijvoorbeeld Gratitude en Onehundred) en soms zelfs een beetje griezelig (Scream). Het gaat dus vele kanten op. Wat doet Future Memories met jouw fantasie?