Ca$h Money

Door Tom Boeije, 17-9-‘12

Een nieuwe (werk)omgeving kan soms tot opmerkelijke resultaten leiden. Misschien dat Busta Rhymes met die gedachte in zijn achterhoofd zijn contract bij Ca$h Money tekende. Nu hoeven er niet direct wonderen van de veteraan te hoeven worden verwacht, maar na het slappe en overdreven mainstreamgeoriënteerde Back on My B.S. maakt Busta Rhymes met zijn gratis verstrekte Year of the Dragon een gulzigere indruk.

Tekenend is opener I’m Talking to You, waar Busta niet veel meer dan een knallende gitaar en een fikse drum (bij elkaar gebracht door producer Ty Fyffe) nodig heeft om zich weer als een hongerige ijzervreter te profileren. Tekstueel heeft het weliswaar niet veel om het lijf, maar passie en vaardigheid achter de microfoon werken dat bezwaar naar de achtergrond. Busta zit zo te horen goed in zijn vel, en dat levert een paar lekkere tracks op. Zoals het energieke Til We Die waar Rick Ross weer eens de lof op zijn eigen rijkdom zingt en Trey Songz op het refrein bijdraagt aan de macht die de twee rappers uitdragen. Het beatgeweld draagt wezenlijk bij aan het positieve gevoel dat deze nummers teweegbrengen, maar ook op een rustigere beat als die van Do That Thing (afkomstig van Focus…) laat Busta zich van zijn beste kant zien. Grommend rappen, fluisteren, af en toe een uithaal of een frivool zangstukje: Busta Rhymes beheerst het en laat zich niet op een enkele stijl vastpinnen.

Grofweg houden Busta en de producers (onder anderen Mr. Porter, Ted Smooth en KFIGZ) dit niveau een half album vol. Misschien heeft het iets te maken met de gastartiesten (zoals de mierzoete Robin Thicke op Love-Hate en nietszeggende rappers als Reek da Villain en J-Doe) die slechts figureren in het gezelschap van een rapper die het nog steeds niet voor elkaar krijgt om een hele plaat lang te vermaken. Ook de beats laten het de tweede helft afweten, met als dieptepunten het door bliepjes overladen King Tut (van Jahlil Beats), het irritant drukke door Dready Beats geproduceerde Wine & Go Done (de tenenkrom-credits gaan eveneens naar Vybz Kartel) en het futloze Movie.

Zo kan Year of the Dragon moeiteloos aansluiten bij de rest van Busta Rhymes’ oeuvre. Een handjevol tracks die bol staan van de energie en een minstens even groot aantal dat om uiteenlopende redenen beter snel kan worden vergeten. Met als grootste verschil tussen het begin van Busta’s carrière en nu: de verrassing is er inmiddels vanaf. Wat niet wegneemt dat het altijd interessant is als een artiest zich na een tegenvallend album herpakt, zoals Busta heeft gedaan op deze gratis release. De hoop dat Busta Rhymes de lijn van de goede helft van Year of the Dragon vasthoudt en zo toewerkt naar een volledig krachtig album lijkt gezien de geschiedenis echter ijdel.