Ninja Tune

Door Jasper Veenstra, 21-5-‘11

Je hebt van die artiesten die onder de radar van het grootkapitaal aan de lopende band muziek uitbrengen. Dit doen ze in eigen beheer, bij obscure indielabels of onder verschillende namen. Alfred Weisberg-Roberts, oftewel Alfred Darlington, oftewel Daedelus is er zo eentje. Sinds 2001 heeft de beste man al meer dan dertig albums, EP's en mixtapes de wereld in geslingerd, stuk voor stuk platen waarop flink wordt geëxperimenteerd en weinig genres onaangeraakt blijven. Hiphop werd niet overgeslagen: zo werkte hij onder meer samen met rappers DOOM, Paperboy, N'fa en Subtitle. En met een hiphopbril op kun je Daedelus ook wel een beatmaker noemen.

Maar die hiphopbril zul je moeten afzetten, wil je van Bespoke kunnen genieten. Daar is de hiphopliefhebber anno 2011 inmiddels toch wel toe in staat? Want van Bespoke valt wel degelijk te genieten, al heeft het in tegenstelling tot voorgangers Exquisite Corpse (2005) en Love To Make Music To (2008) weinig met hiphop te maken. Het is een onsamenhangende, chaotische verzameling muziek die aanvankelijk moeilijk beklijft. Het begint al met het grote aantal (gast)zangers - onder anderen soulzanger Bilal, singer-songwriter Inara George en vocalist Baths - die allen een geheel eigen geluid met zich meebrengen.

Doordat ook de muziek per nummer hevig verschilt, staat elk nummer geheel op zichzelf. Het gaat van drum-'n-bass naar instrumentale blazersensemblemuziek naar Flying Lotusachtige electronica. Dat komt een eerste luisterbeurt nogal verwarrend over, maar na enkele rotaties begint de waardering te groeien. Sterker nog, na een paar dagen zul je echte favorieten hebben. Bij ondergetekende zijn dat het zweverige, meanderende In Tatters en Sew, Darn, Mend, een nummer waarin Daedelus één en dezelfde basismelodie voortdurend doeltreffend remixt.

Vanwege de grote verscheidenheid aan stijlen zal deze voorkeur echter per luisteraar verschillen. Hoogte- en dieptepunten zijn dan ook moeilijk te benoemen. Bespoke is een veelzijdige parel, die weliswaar zeer weinig met hiphop heeft te maken, maar desalniettemin (ook) hier een goed woordje verdient. Het grote publiek zal Daedalus wederom niet weten te vinden, daar is Bespokes muziek veel te experimenteel voor, maar bij de Hiphopleeftlezer zal deze plaat zomaar in de smaak kunnen vallen. Toch?