Seven Arts

Door Bert Bentsink, 25-9-‘12

Undisputed (eerder: Redemption of the Beast) is het langverwachte zevende soloalbum van DMX. Hoewel “Tha Rottweiler” lang niet meer zo relevant is als aan het begin van deze eeuw, acht de inmiddels 41-jarige rapper de titel van zijn comebackplaat klaarblijkelijk nog steeds gelegitimeerd. Hoewel Undisputed geen gospelalbum betreft, toont X zich niettemin barmhartig. Gezien de releasedatum van het album (elf september) besloot hij de verkoopopbrengsten van de eerste week te doneren aan de nabestaanden van de slachtoffers van 9/11.

Helaas voor de nabestaanden zullen de donaties - wanneer afgezet tegen de inhoud van de plaat - waarschijnlijk wat laag uitvallen. Want Undisputed is een onevenwichtig en bipolair aggregaat van inspiratieloze tracks met een bedroevende productiewaarde. De eens zo hyperagressieve Dark Man X klinkt uitgeblust en bovenal geforceerd; de woede is gespeeld en de tracks te commercieel gecalculeerd. Zo probeert X - samen met MGK - mee te liften op de technogeïnspireerde clubanthems van vandaag de dag (I Don’t Dance) en dacht hij in de voetsporen van Diddy’s Dirty Money te kunnen treden met het melodramatische I Get Scared; een afgrijselijke ripoff van I’m Coming Home.

De enige twee lichtpuntjes - zij het bescheiden - zijn de tracks waarop de voormalig Ruff Ryders-frontman wordt begeleid door Swizz Beatz (“I’m bringing the dog back”), die middels zijn instrumentaties DMX nog wel iets dreigends en opbeurends weet mee te geven. Toch kan niet anders worden geconcludeerd dan dat X geen schim meer is van de energieke rapper die de hiphopwereld ooit in de palm van zijn hand had. Undisputed is verreweg het slechtste album dat DMX tot nu toe heeft uitgebracht.