|
 Earatik Statiks The Good, The Bad and The Ugly is een aardige plaat. De producties, de raps en de gastbijdrages zijn stuk voor stuk degelijk, wat resulteert in een lekker tussendoortje voor de fans.
|
|
 Echo Party is een veelzeggend kijkje in de speeltuin van Edan Portnoy. Als een notoire ADHD’er raast hij door, en dit resulteert in een plaat met briljante momenten, maar een minder overtuigend geheel.
|
|
 Effect omschrijft zichzelf als 'shit', maar dat valt zeker mee. Slecht wordt het nergens op zijn debuutalbum, maar voor een rapper die al zo lang rapt en niet veel verder komt dan dit, valt dit toch wat tegen.
|
|
 Weareallgoingtoburninhellmegamixxx3 is een razende instrumentale trip, die de grote mogelijkheden van El-P als producer weergeeft. De muziek staat op zichzelf, maar raps hadden hier niet misstaan.
|
|
 De samenwerking tussen zoon Eligh en moeder Jo Wilkinson is absoluut de moeite waard. De folk en hiphop blijken op On Sacred Ground zonder problemen samen te smelten en leveren innige nummers op.
|
|
|
 We kunnen constateren dat Prison Planet op een verkeerd moment is uitgebracht. In een jaar met zoveel vergelijkbare releases is het moeilijk je te onderscheiden, en dat doet East Coast Avengers dan ook niet.
|
|
 A Face in the Crowd komt over als een gedateerde klaagzang, waarbij de pot de ketel verwijt zwart te zien. Edo. G haalt uit naar de moderne tijd, maar verzaakt zelf en laat een verveelde indruk achter.
|
|
 Een nieuw album van El-P schept hoge verwachtingen, gezien zijn grote staat van dienst. Maar de koning van de underground maakt met Cancer 4 Cure zijn status wederom waar.
|
|
 Op Therapy at 3 komen twee artiesten samen die op een totaal ander kwaliteitsniveau zitten. Twee scenario’s zijn mogelijk: Amp Live die zijn niveau opschroeft, of Amp Live die Eligh mee de afgrond insleurt.
|
|
 GreyCrow is een plaat met drie eigenschappen. De raps van Eligh zijn vliegensvlug maar goed te volgen, de beats zijn euforisch en dansbaar en de refreintjes zijn gewaagd met autotune bewerkt.
|
|
|
|
