Top Notch

Door Timo Koren, 22-10-‘12

Voor de vierde keer brengt Fakkelteitgroep een verzamelaar uit die een staalkaart biedt van datgene wat je van de diverse leden onder leiding van Sticks kunt verwachten. Het laat zien waar de oude garde mee bezig is en hoe nieuwkomers zich ontwikkelen. Die combinatie maakt de albumreeks de moeite waard, hoewel de kwaliteit wisselend blijft en 21 tracks wellicht wat veel zijn voor één album. Desalniettemin brengt de verzamelaar deze tak van de buiten-Randstedelijke hiphop zeer goed in kaart.

Als FTG4 iets laat zien, dan is het wel de richting die de wat bekendere rappers op toekomstige projecten inslaan. De openingstrack alleen al: Typhoon die met zijn huisproducer Dries Bijlsma een sterk nummer dropt dat een voorbode lijkt voor zijn langverwachte tweede album. Oprechte teksten en muzikale beats zijn we van hem gewend, en Rico levert een ouderwets goede gastverse af. Geen radicale koerswijziging, wel zeer de moeite waard. De track Slik Mijn Cookie Bitch van Das Pri-V, waar Ty ook op meerapt, was al bekend, en laat nog eens zien dat hij in goede vorm verkeert. Een sterk thema (privacybescherming) dat op een felle manier op de kaart wordt gezet. Sticks kwam, samen met Winne en Dr. Moon, een tijdje geleden al met Mooie Woorden. Sticks 2012 van dezelfde combinatie artiesten is voorzien van gelijkaardige op jazz geïnspireerde begeleiding en toont de liefde voor jazz van de Zwollenaar op een muzikaal expliciete manier. Aapie laat horen waar hij met Boef en de Gelogeerde Aap mee bezig is (een duidelijk vervolg op het rauwe, elektronische debuutalbum), maar verrast ook met Glijden, een zwoele productie waar de Tilburgenaar uitstekend mee uit de voeten blijkt te kunnen.

In de Nederlandse hiphopscene zijn de dubstepinvloeden niet meer weg te denken. Zowel in de mainstream (Boaz van de Beatz, Noisia) als in de kanalen waarlangs Fakkelteitgroep opereert zijn ze ruimschoots aanwezig. Niet alleen Boef en de Gelogeerde Aap, ook Seven League Beats drukt met dit genre zijn stempel op de tape. Zijn harde, rauwe composities springen snel in het oor. Dat betekent niet dat ze tot de beste tracks behoren. De dubstepachtige tracks komen vaak zelfs wat formulematig over. Bovendien vergroot dit het contrast met de rustige, meer soulvolle, funkachtige tracks die bijvoorbeeld producer Henning aanlevert. Dit zorgt voor wat onevenwichtigheid, iets dat met name uitmaakt wanneer je FTG4 als geheel beoordeelt. Aan de andere kant laat de Fakkelteitgroep heel treffend zien hoe zo veel verschillende genres door elkaar heen lopen. Dat blijkt zeker uit het feit dat sommigen (Sticks en Rico bijvoorbeeld) met beide type beats uit de voeten kunnen.

Consistente albums zijn de Fakkelteitgroepverzamelaars nooit, dat hoef je ook niet te verwachten. Wel biedt het een fraai overzicht: het doet uitkijken naar aankomende projecten van veteranen als Sticks en Typhoon en je blijft op de hoogte van de ontwikkeling van talenten als Freez en Henning. Een minpunt van FTG4 is dat er geen nieuw talent wordt voorgesteld. Het enige wat overblijft is herbevestiging van al bevestigde klasse, en dat is helemaal geen probleem.