|
 Dat het G-Unit-tijdperk op haar laatste benen staat, wordt pijnlijk duidelijk met Terminate on Sight. Productioneel gezien is het allemaal erg vlak en afgezaagd en ook de teksten zijn naar verwachting bedroevend.
|
|
 Op zichzelf zitten de tracks van Cruel Summer beslist knap in elkaar, maar het grote stijlverschil tussen de labelgenoten maakt dat de plaat vooral rommelig in het gehoor ligt.
|
|
 De lange duur en de vele gastartiesten op The R.E.D. Album zorgen wederom voor een onevenwichtig album van Game. Niet ideaal dus, maar toch staat er hierdoor juist ook voor ieder wat wils op.
|
|
 Gutter Water is een evenwichtig album, mede doordat geen enkel nummer echt uitblinkt, maar er ook geen misser tussenzit. Toch had er veel meer ingezeten dan er nu wordt uitgehaald.
|
|
 Op Amerikkka’s Nightmare Part 2: Children of War laat General Steele horen kwaad te zijn op de Amerikaanse overheid. Halverwege heb je als luisteraar echter genoeg van alle scheldkanonnades van de rapper.
|
|
|
 Someothaship voelt aan als een album dat zich in al zijn gezapigheid alleen verdienstelijk maakt om verveling te verdringen. Daarmee is het tegelijk een album dat diezelfde verveling tekent.
|
|
 Games wirwar van stijlen maken Jesus Piece niet per se een zwakke plaat, maar meer een verzameling van individuele singles. De nare nasmaak van The R.E.D. Album is gelukkig wel verdwenen.
|
|
 In de rubriek Afgestoft recenseert Hiphopleeft oude albums die het niet verdienen in de vergetelheid te raken. Dit keer No More Mr. Nice Guy, het meest ondergewaardeerde album van Gang Starr.
|
|
 The Alchemist en Oh No, die samen Gangrene vormen, bouwen op Vodka & Ayahuasca vooral voort op wat ze eerder met Gutter Watter hebben neergezet; een rauwe hiphopsound zonder al teveel poespas.
|
|
 Een potentiële klassieker is Welcome to Bucktown niet, daarvoor klinkt het over de gehele linie wat te gewoontjes. Kwaliteit, en passie voor de wijk Brooklyn, is op het album echter in overvloed aanwezig.
|
|
|
|
