G.O.O.D. Music/Def Jam

Door Bert Bentsink, 22-9-‘12

In navolging van de Young Money-groepstape en de recente inspanningen van de Maybach Music Group valt nu de eer te beurt aan de artiesten van Kanye Wests G.O.O.D. (Getting Out Our Dreams) Music-label. Onder leiding van opperhoofd West bundelden zij de krachten voor Cruel Summer; een album dat met de nodige poeha werd aangekondigd tijdens de première van ‘Ye’s korte film op het filmfestival in Cannes.

Maar waar Kanye West bij zijn film de regie volledig in handen had, dient Cruel Summer vooral als uithangbord voor de andere paarden in de stal. Hoewel West op het leeuwendeel van de tracks weliswaar zijn opwachting maakt, is de tape geenszins te vergelijken met zijn solowerk en wordt de luisteraar geconfronteerd met een veelheid aan (rap)stijlen. Zo gaat de zingende Kid Kudi kenmerkend zijn eigen gang op het wat fletse Creepers en valt de eerder gelekte remix van Chief Keefs agressieve I Don’t Like heerlijk uit de toon bij de rest.

Opvallend is de afwezigheid van Mos Def en Q-Tip en het daar tegenover gestelde aantal gastverschijningen van artiesten die niet bij het label zijn aangesloten. Zo levert R. Kelly een volstrekt onnodige autotunebijdrage op opener To the World, heeft ‘Ye de verloren zoon Mase bereid gevonden tot een - overigens niet onverdienstelijke - bijdrage (Higher) en zijn ook Wu-Tang-leden Ghostface Killah en Raekwon gestrikt voor een versje. Wat betreft de instrumentaties wordt logischerwijs geput uit de G.O.O.D.-kokers van onder meer grootmeester West zelf, wonderkind Hit-Boy en vedette Mannie Fresh (The One).

Hoewel deze namen op papier garant zouden moeten staan voor de nodige kwaliteit, komt het op Cruel Summer allemaal maar moeizaam uit de verf. Voornaamste reden hiervoor is het gebrek aan cohesie tussen de tracks en artiesten onderling. Op zichzelf zitten de tracks beslist knap in elkaar (denk aan het opzwepende New God Flow), maar het grote stijlverschil tussen de labelgenoten maakt dat de plaat vooral rommelig in het gehoor ligt. Natuurlijk, diversiteit is inherent aan het maken van een groepstape; maar waar de verschillende artiesten op het MMG-label van Ross elkaar (tot nu toe) aanvullen, lijken de G.O.O.D. Music-leden de verschillen tussen elkaar enkel te accentueren. Wellicht is de luisteraar daarom meer gebaat bij het te verwachten solowerk dan bij een tweede groepsplaat.