Door Thomas Heerma van Voss, 13-2-‘08

Beeld: Visual Perfection

Geen gepoch met bezittingen, geen vrouwonvriendelijkheid en geen overtollig gescheld. Blaxtar is een rapper die nadenkt over wat hij zegt en daarmee vooral de luisteraar flink laat nadenken. In 2006 verscheen zijn veel geprezen debuutalbum Ozmoses en sinds kort ligt opvolger ChronozBaäl in de winkel. Een interview met de man die zijn inspiratie uit het dagelijks leven haalt, die liever een eigen label dan een contract bij Top Notch heeft en wiens ultieme doel is zijn eigen muziek te leven.

De Zwolse Kevin de Randamie (1977) rapt aanvankelijk in het Engels. Samen met onder meer zijn vrienden van het hiphiptrio Opgezwolle en broer Typhoon doet hij veel ervaring op en begin deze eeuw begint het balletje zichtbaar te rollen. Opgezwolle breekt door en in 2004 wint Typhoon De Grote Prijs van Nederland. Blaxtar blijft niet achter en in 2006 verschijnt zijn alom gewaardeerde debuutplaat, Ozmoses. De Engelse taal heeft intussen al geruime tijd plaatsgemaakt voor de Nederlandse.

Woorden met betekenis

Zeg je Blaxtar, dan zeg je rap met inhoud. Woorden met betekenis. Geen pretentieloze fun, maar betekenisvolle verhalen. Sommigen vinden ’s mans teksten getuigen van genialiteit, anderen vinden het niets meer dan geforceerde onbegrijpelijkheid. Dat kan Blaxtar niet helemaal begrijpen. “Niet om ’t een of ander, maar persoonlijk vraag ik me af waarom iedereen zoveel nadrukt legt op het willen begrijpen van muziek. Ik heb ’t voorbeeld van Wu-Tang al een paar keer aangehaald. Toen dat booming was, was er niemand die mij kon vertellen waar 36 Chambers over ging. Voor mij maakte dat niet uit, voor niemand trouwens. De beats, de stemmen, de vibe, het gevoel, alles klopte op de manier zoals zij dat deden. Dat is voor mijn muziek ook zo, vind ik tenminste. Ik hoor nu ook nog tracks die ik al jaren ken van sommige artiesten waarin ik nieuwe woordgrappen hoor en begrijp, terwijl ze niet ‘ moeilijk’ rappen. Ik vind Rico’s punchlines daar goede voorbeelden van. Het duurde een hele poos voordat ik ‘pas op met schaatsen naast Rob de Nijs’ begreep. Toen belde ik Rico op en vertelde ik het hem, hij moest natuurlijk alleen maar lachen. Laatst belde Ty me over een line op Ozmoses. Dat is ’t mooie ervan. Je kunt jaren later nog steeds nieuwe dingen ontdekken. P.S., voor wie het nog niet begreep, ‘pas op met schaatsen naast Rob Dun IJs’.”

Geforceerd of meesterlijk, feit blijft dat Blaxtar’s teksten niet altijd even gemakkelijk verteerbaar zijn. Dat is precies dat wat ze uniek maakt. Maar gelukkig is hij niet in elk opzicht een ongebruikelijke rapper. Zo beschikt hij over het broodnodige zelfvertrouwen, blijkt als hij op de vraag wat zijn favoriete track van zichzelf is stellig antwoordt dat zijn hoogtepunt nog moet komen. Maar zoals het een wijs man betaamt is er geen sprake van zelfoverschatting, blijft Blaxtar relativeren en heeft hij ook door dat hij geenszins perfect is. “Mijn uitspraak is een zwak punt, vooral omdat ik vroeger stotterde en mezelf dus had aangeleerd zo snel mogelijk te praten om er maar vanaf te zijn.” Even later: “Mijn muziek is absoluut verre van perfect. Iedere stage in het opnameproces hoor je dingen die je achteraf net even iets anders had willen doen. Maar op een gegeven moment moet je er van af kunnen blijven. Er staan op beide albums dingen die ik nu anders zou spitten, maar ja, dat is ook omdat ik nu twee jaar na Ozmoses en soms al een jaar na een ChronozBaäl leef.”

Zonden

Dan over ChronozBaäl zelf. Het is de opvolger van debuutplaat Ozmoses, maar inhoudelijk is het compleet andere koek. Waar Blax’ eerste album vooral in het teken stond van zelfreflectie, kan ChronozBaäl juist gezien worden als één grote woede-uitbarsting. “Ik zou eigenlijk willen zeggen dat ‘zonden’ de hoofdthema’s op het album zijn. De dingen die je uithaalt maar alleen aan je beste vrienden vertelt. Of mensen van wie je denkt dat ze je beste vrienden zijn. Ongeloof in heersende ideeën, seksuele escapades, diepe twijfels over je eigen identiteit. En dat zijn er nog maar een paar.”

Het album is dan ook geen onderdeel van de zogeheten Ozmoses trilogie. “ChronozBaäl maakt geen deel uit van de Ozmoses trilogie, wat eigenlijk een grappig onderwerp is om het over te hebben, omdat er nog helemaal geen trilogie is. In de chronologische volgorde van de concepten van het album zou ChronozBaäl juist vóór Ozmoses komen, omdat het ook het ontstaan van de term uitlegt. Die verhalen bevinden zich tussen de nummers, maar de gewone luisteraar of downloader zal waarschijnlijk nooit het hele album luisteren. Er zit namelijk een hidden track vóór nummer één die je alleen kunt horen als je vanaf het begin terugspoelt.”

Nogal verschillende albums dus, wat inhoud betreft. Maar hebben de eerste twee albums van een artiest die zo veel aandacht schenkt aan concepten dan inhoudelijk zo weinig met elkaar te maken? Het antwoord is nee. “ChronozBaäl is voor mij een praktische benadering van de thema’s die op Ozmoses behandeld worden. Maar zonder inscriptie dit keer. Mijns inziens is de manier waarop ChronozBaäl is geschreven minder complex dan Ozmoses.”

Geforceerde nonsens

Duidelijke taal. De Ozmoses trilogie is dus slechts voor één derde gemaakt, ChronozBaäl is hier geen onderdeel van maar staat niet los van Ozmoses. Verschillende onderwerpen, nieuwe invalshoeken en een andere mentaliteit. “Voor mij zijn ’t gewoon oefeningen. Op hoeveel verschillende manieren kun je rap benaderen. Voor sommigen zal ChronozBaäl vooruitgang zijn, voor anderen weer juist niet.”

Zijn twee albums onderling vergelijken, daar wil Blaxtar niet aan beginnen. “Is Jordan beter dan Pelé? Niet om bijdehand over te komen, maar het is erg moeilijk om twee albums te vergelijken die zo verschillend zijn. Het is ook geen kwestie van statistieken, het zijn gevoelskwesties. Er zijn dagen dat ik zin heb in Ozmoses en even geen ChronozBaäl kan horen. Maar er zijn ook dagen dat ik echt kan genieten van mijn laatste plaat. Natuurlijk heeft dat ook sterk te maken met dat het werken aan een plaat zo intensief is. Ik heb ChronozBaäl al zo vaak gehoord dat het erg welkom is om andere muziek te luisteren.” Als de man zelf al niet kan bepalen wat hij beter vindt en het eigenlijk beschouwt als appels met peren vergelijken, wat is Blaxtar’s mening dan van reacties op zijn muziek? Zoals hierboven al vermeld zijn er mensen die zijn muziek niets meer dan geforceerde nonsens vinden. Blaxtar ligt er niet wakker van. “Die vraag is min of meer beantwoord hierboven. Iedereen heeft zijn mening, en wat heb je aan een mening als je ‘m niet ook kan uitwisselen met anderen? Het enige dat me stoort is de populaire manier waarop sommige mensen kritiek verwoorden, en krachttermen gebruiken, terwijl ze in real life hooguit niet kunnen zeggen dat ’t dope is, snap je. Ze vervallen al snel in de loze complimenten als je ze face to face spreekt, dat vind ik dan wel weer slap.”

De expert

Er is, los van de muziek, progressie geboekt sinds Ozmoses. “Qua verkoop en marketing hebben we wel heel veel grond gewonnen.” Zorgen lijken dan ook ver weg en met zijn eigen stijl en eigen verhalen lijkt Blaxtar een vast plekje in de Nederhop te veroveren. Tenminste, als hij nog even doorgaat met muziek maken. Over een gebrek aan inspiratie maakt Blax zich in ieder geval geen moment zorgen. “Alles inspireert me. Alles wat op mijn pad komt. Boeken, mensen, muziek, artiesten. Natuurlijk zijn er Amerikaanse artiesten die me inspireren, op verschillende vlakken ook. Zakelijk, muzikaal, image-matig, beroeps-ethisch, etcetera.”

Wat opvalt is dat Blaxtar, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Opgezwolle en Typhoon, niet bij het platenlabel Top Notch onder contract staat, maar zijn muziek bij zijn eigen Raen Music uitbrengt. “Raen Music is mijn bedrijf, mijn label, mijn droom, en om dat goed te kunnen runnen moet ik eerst alle fases van het artiestschap doorlopen hebben om een goede labelbaas te worden. Manu wordt mijn eerste artiest, en zijn album ‘De Vloek op de Overvloed’ is de eerste non-Blaxtar release op ’t label. Ik wil al mijn ervaring, kunnen en netwerk aanwenden om hem te helpen zijn doelen te realiseren, en zo helpt hij ook weer mensen naar een hoger plan. Bij Top Notch ben je artiest, hooguit ondernemend artiest, dat is niet wat ik uiteindelijk wil. Bovendien is het niet slim om je aan te sluiten bij een bedrijf waar al tien mensen zitten die min of meer doen wat jij doet. Het is slimmer om een bedrijf te zoeken dat totaal geen verstand heeft van wat jij doet, maar het wel wil gebruiken, toch? Dan ben je gewoon de expert.”

En het ultieme doel van de expert is niet alleen mensen bezighouden met verbale doolhoven en complexe logische redeneerschema’s, er is meer dan dat. “Mijn albums dienen enkel als referenties aan mij. De muziek staat op zich. Het ultieme doel? Leven. En als het enigszins kan anderen een beter besef geven van wat leven inhoudt. Dat is het doel dat ik heb met mijn muziek. Ik wil het leven.”