|
Dat het G-Unit-tijdperk op haar laatste benen staat, wordt pijnlijk duidelijk met Terminate on Sight. Productioneel gezien is het allemaal erg vlak en afgezaagd en ook de teksten zijn naar verwachting bedroevend.
|
|
In de rubriek Afgestoft recenseert Hiphopleeft oude albums die het niet verdienen in de vergetelheid te raken. Dit keer No More Mr. Nice Guy, het meest ondergewaardeerde album van Gang Starr.
|
|
Een potentiële klassieker is Welcome to Bucktown niet, daarvoor klinkt het over de gehele linie wat te gewoontjes. Kwaliteit, en passie voor de wijk Brooklyn, is op het album echter in overvloed aanwezig.
|
|
50 Cent blijft op deze OST slim de baas over het geheel. Dat zorgt er deels voor dat Get Rich Or Die Tryin' alleraardigst is, en ondanks haar onoriginaliteit een goed visitekaartje voor het label zal zijn.
|
|
Een rapper die zegt dat zijn project is gepusht, maakt geen goede reclame voor zijn product. Meth, Ghost en Rae kunnen op Wu-Massacre de negatieve stemming niet geheel doen omslaan.
|
|
|
Someothaship voelt aan als een album dat zich in al zijn gezapigheid alleen verdienstelijk maakt om verveling te verdringen. Daarmee is het tegelijk een album dat diezelfde verveling tekent.
|
|
Op Amerikkka’s Nightmare Part 2: Children of War laat General Steele horen kwaad te zijn op de Amerikaanse overheid. Halverwege heb je als luisteraar echter genoeg van alle scheldkanonnades van de rapper.
|
|
Umsindo lijkt alleen weggelegd voor de echte liefhebber van Muldrows muziek. Want wie heeft er verder zin om naar een over kale en abstracte producties half-zingende en half-rappende dame te luisteren?
|
|
Met Treat of the Day is het voor Ghettosocks allemaal wat professioneler geworden. Qua spontaniteit heeft het wat moeten inboeten, maar G-Socks onderstreept nogmaals zijn status als droogkloot.
|
|
Ghostdeini the Great is een merkwaardig verzamelalbum, met oppervlakkige tracks en remixes. De intentie van het project lijkt duidelijk: de bankrekening van Ghostface nog wat aanvullen rondom Kerst.
|
|
|
|