|
In de rubriek Afgestoft recenseert Hiphopleeft oude albums die het niet verdienen in de vergetelheid te raken. Ditmaal Kickin' Game, het tweede album van Westcoastduo Havoc en Prodeje.
|
|
Hefs karakteristieke eigen stijl domineert op Hefvermogen. Jammer dat de heerlijke vibe net iets te vaak wordt doorbroken door misplaatste gastartiesten, en dat het geheel geen echte klassiekers bevat.
|
|
Live from Hell is alweer het vierde (!) album van Hell Rell in 2009, maar weet net als zijn drie voorgangers niet te tippen aan de andere DipSet-albums van dit jaar. Alleen de producties zijn interessant.
|
|
Op Helm Verplicht zijn bij vlagen aardige dingen te horen, maar over het algemeen is de compilatie een wat vervelende schommeling tussen aangenaam enthousiasme en onboeiend amateurisme.
|
|

Met een cd als Hi-Teknology 3 zou je denken dat Hi-Tek weer terug is van weggeweest. Helaas word je met die gedachte tijdens het luisteren van deze plaat onder een koude douche gezet.
|
|
|
Met Hidden Files weet Havoc de teleurstelling van The Kush bepaald niet weg te poetsen. Solo komt hij duidelijk tekort en bovendien lijkt de drive om iets indrukwekkends neer te zetten verdwenen te zijn.
|
|
De degelijkheid die zich kenmerkt door het constante niveau van de raps en de aardige beats maakt Ultra Sounds of a Renaissance Child een aardige plaat, zonder saaie of echt spannende momenten.
|
|
Ouderwetse raps met abstracte elementen van Hellsent worden op False Profit vermengd met zweverige, licht elektronische producties van Max. Een goede combinatie, zo blijkt. Enkele variaties zorgen voor extra vermaak.
|
|
Heltah Skeltah brengt geweld, geweld en nog eens geweld. D.I.R.T. (Da Incredible Rap Team) is dan ook het best te vergelijken met een oppervlakkige knokfilm. En dat is best positief.
|
|
Na de 666 Mixtape overheersen verscheidene gevoelens. Het fijne is dat Flex duidelijk laat zien talent te hebben. Voor Flex' duivelse teksten en duistere straatverhalen is er echter nog wat werk aan de winkel.
|
|
|
|