|
Het ambitieuze project Spirit of Apollo valt vooral op door de imponerende gastenlijst. N.A.S.A. is erin geslaagd artiesten als Kool Keith, Chuck D, Kanye West en George Clinton te strikken. Dat is echter alles.
|
|
Distant Relatives is een evenwicht tussen hiphop en reggae, Nas en Damian en inhoud en muzikaliteit. Als je van de net opgenoemde ingrediƫnten houdt, dan kan het album eigenlijk niet tegenvallen.
|
|
Rappen kan Nas nog steeds, maar dat is niet genoeg. De teksten op Untitled lijken meer op verplichte publiciteitspraat dan op maatschappijkritiek rechtstreeks uit het hart. Een gemiste kans.
|
|
Nelly lijkt met Brass Knuckles op safe te spelen door de lijn van zijn succesvolle reeks albums door te trekken. Dit maakt het album er niet interessanter op. Het blijft een weinig onthullende exercitie.
|
|
City Lights Vol. 2: Shibuya is wederom het bewijs dat Nicolay bij de beste producers hoort die Nederland op het gebied van hiphop te bieden heeft. Het bezoek aan Tokyo is zeker niet voor niets geweest.
|
|
|
Seeing Sounds is een blije mix van allerlei invloeden uit populaire genres, maar klinkt door het eclectische gehalte eerder als een allegaartje dan als een geniaal mengsel. Alsof N.E.R.D van twee walletjes wilde eten.
|
|
The Lost Tapes mag dan wel een compilatie zijn van nummers die het niet haalden op reguliere albums te komen, dat wil niet zeggen dat het een armetierige verzameling is. Integendeel.
|
|
Nedertoon is een prima hiphopband met nog veel groeimogelijkheden, met name op flowtechnisch gebied. Productioneel steekt Odyssee echter prima in elkaar en is het een boeiend album.
|
|
Time:Line is een aaneenschakeling van muziek en een manifestatie van het oneindige. Rapper Kay weet helaas niet permanent indruk te maken, maar samen met Nicolay laat hij dimensies samenvloeien.
|
|
Nocando is geen alledaagse rapper: zijn raps zijn vaak grappig maar neigen soms iets te veel naar zelfverheerlijking. Op Jimmy the Lock ontbreekt het verder aan sterke beats, wat soms enige chaos oplevert.
|
|
|
|