Top Dawg

Door Daniël Logt, 7-8-‘11

Binnen de hiphop neemt een nieuwe lichting het over. De MC’s die rond de eeuwwisseling een eenzame top genoten (Dr. Dre en Xzibit) worden nu steeds meer naar de achtergrond verdreven door een groep jongere rappers die hard aan de weg aan het timmeren zijn. In 2011 is het de beurt aan talent Kendrick Lamar om zijn debuutalbum uit te brengen. Hoewel de rapper wel al wat mixtapes heeft uitgebracht, en, niet onbelangrijk, met Dr. Dre voor Detox heeft samengewerkt, wordt #Section80 gezien als zijn allereerste officiële album.

En het is een binnenkomer om trots op te zijn. Lamar speelt met de muziek en blijft niet binnen de lijnen van een regulier hiphopalbum; de intro’s en outro’s duren veelal langer dan op de meeste andere nummers, veel verschillende samples worden samengevoegd en de gastheer wisselt veel af in flow qua tempo, stemgeluid en zelfs accent (Hol’ Up). Toch irriteert dit alles niet en wordt het nergens chaotisch, omdat er tussen de muzikale lagen altijd een eenheid lijkt te zitten; een vergelijking met Kanye Wests My Beautiful Dark Twisted Fantasy is snel gemaakt.

Ook tekstueel staat Kendrick Lamar zijn mannetje. De teksten variëren van een verhaal over een meisje in een steeds verslechterende situatie, naar Lamars afkeer van make-up tot gewoonweg braggen en boasten. Maar wat het onderwerp ook is, de passie druipt van Lamars woorden af. Hierdoor klinkt zijn flow zo mogelijk nog beter en vloeiender, zoals goed op het begin van Poe Mans Dream is te horen: “I used to want to see the penitentiary//Way after elementary//Thought it was cool to look the judge in the face when he sentenced me.”

De producties op #Section80 bestaan voornamelijk uit blazers, pianoloopjes en nog wat ondefinieerbare geluidjes. En hoewel dit samengevoegd voor een rustig en overzichtelijk geheel zorgt, klinkt de muziek erg krachtig. Dit komt ook door de eveneens rustige stem van Kendrick, waardoor zijn vocalen in de producties worden opgeslokt en praktisch als een extra instrument dienen.

Hiernaast doen de gastartiesten het ook nog erg goed; ze hebben een meerwaarde op de betreffende nummers, maar overstemmen Lamar nergens en zorgen ervoor dat de aandacht volledig op hem blijft gericht. Vaak worden ze dan ook alleen voor een refreintje opgetrommeld (Ashtro Bot op Keisha’s Song, of Colin Monroe op No Make-Up), met als uitzondering de gastverses van ScHoolBoy Q en BJ the Chicago Kid. Maar ook zij zorgen moeiteloos voor een passievolle verse en halen het niveau van de tracks alleen nog maar omhoog. Tel dit allemaal bij elkaar op en je krijgt een debuut dat de nieuwe lichting binnen hiphop een prachtig visitekaartje geeft, en een album waar eerdergenoemde hiphopveteranen nog een puntje aan kunnen zuigen.