Noah's Ark/Universal

Door Job Hulsman, 26-1-‘12

Ruim twee jaar na zijn eerste wapenfeit Boulimia bracht Kraantje Pappie in januari zijn eerste officiële album uit. Op de beats van het Groningse producerstrio Noisia vertelt de eveneens in Groningen woonachtige rapper zijn levensverhaal. Aan afwisseling geen gebrek: zowel qua producties als tekstueel schommelt Crane gedurende 45 minuten flink op en neer. Dat geldt - in mindere mate - ook voor het niveau. Het maakt de plaat tot een aardig debuut. De nieuwe Gers Pardoel gaat Kraantje Pappie echter niet worden. Voor een klassieker bevat de plaat daarnaast te weinig inhoud.

Een uitgebreide introductie lijkt inmiddels overbodig. Met zijn debuut-EP, de nodige optredens en aandacht voor Crane bij De Wereld Draait Door, Giel Beelen en andere radioshows gaat er bij velen inmiddels een belletje rinkelen wanneer de naam Kraantje Pappie valt. En ook de mannen van Noisia zijn geen onbekenden meer in de muziekwereld. Met hun uiteenlopende producties verwierven zij de nodige internationale bekendheid. De combinatie van beiden is daarentegen wel opvallend te noemen. De beats van Noisia zijn namelijk geenszins typisch hiphop te noemen - eerder houseachtig, elektronisch en bij vlagen poppy.

Kraantje Pappie weet echter wel raad met de afwisselende producties. Op Crane bewijst hij raptechnisch inmiddels bij de beste MC’s van Nederland te horen. Zowel op de gevoelige (Beter Samen en Wat Nou Als Het Lukt), als de hardere nummers (Ze Volgen en Van God Los) brengt Crane - Pappies bijnaam - een strakke flow ten gehore. In het titelnummer Crane door extreem snel achter elkaar een stortvloed van woorden uit te spugen en in Onderweg op een veel rustigere en meer vertellende wijze. De rapper voelt zich hoorbaar in beide kunstvormen thuis. Neem daarbij de goed uitwerkte producties - met uitgebreid de ruimte voor aanstekelijke refreintjes - en je krijgt een sound die kwalitatief prima in elkaar steekt.

Helaas valt er op Crane tekstueel beduidend minder te genieten. Kraantje Pappie is een feestbeest, en dat hoor je overmatig terug. Op het nummer Barkeeper bijvoorbeeld: “Ik ben president brak zijn, Brakkobama//Bakken met kots in mijn kamer//Fack dat doet de man met de hamer//Fack dat met de bonk en de kater.” Of op Goed Fout, waarin drugs de hoofdrol speelt: “Geen idee wat het zou doen met mij//Stond er wel voor open, leg die lijn maar neer//En ik, ik weet nu wat het doet met mij//Staat er weer voor open, leg die lijn maar neer.” Hoewel nummers als Zijn Rug Stinkt (over een verloren vriend) en Wat Nou Als Het Lukt (over zijn moeder die het rappen van haar zoon aanvankelijk niet zag zitten) enigszins meer inhoud bevatten, valt de rapper ook hier tegen: dubbele lagen of doordachtheden vallen er amper te ontdekken. Over het algemeen is de muziek daarmee allemaal weinig zeggend en te vaak geforceerd grappig. Bovendien zijn de onderwerpen en teksten op Crane dusdanig aan de lompe kant, dat het maar de vraag is of het grote publiek hiernaar wil luisteren.

Qua sound bewijst Kraantje Pappie ten opzichte van zijn vorige plaat Boulimia grote stappen te hebben gemaakt. De nummers zijn gevarieerder, zorgvuldiger opgebouwd en - op enkele na - voorzien van poppy refreintjes, wat het toegankelijk maakt voor een groter publiek. Tekstueel rapt Kraantje Pappie echter over zijn eigen leven, dat bestaat uit een hoop feestjes. Na ruim drie kwartier begint deze thematiek nogal te vervelen. Los daarvan is Crane een leuk album geworden, maar meer ook niet.