Backbone

Door Thomas Heerma van Voss, 24-12-‘08

Soms ontstaat er rondom onbekende undergroundacts plotseling een hype die een verkleind sneeuwbaleffect bewerkstelligt. Eerder dit jaar gebeurde het bij Everliven Sound, dat met debuutalbum Freedom indruk maakte. Nu is het het geval bij The Loyalists, een groep die bestaat uit de rapper Framework en producer E-Train.

Het is te begrijpen waarom Redemption is opgepikt als bijzonder album. Waar veel rappers aandacht proberen te bereiken door veelal richtingloos te trappen richting het systeem en alle bijbehorende sociale facetten, klinkt elke noot bij The Loyalists oprecht. Framework wisselt persoonlijke vertellingen over zijn leven af met klassieke opscheprap, zonder zo ver in één van de twee door te gaan dat het gekunsteld klinkt. Opvallend is dat hij ook vaak de (uiteraard belangrijke) rol van hiphop in zijn leven bespreekt (zoals op Sunday School), telkens met een volledig oprecht klinkende hoeveelheid ontzag en bewondering voor de grootheden uit de begintijd.

Inhoudelijk variatie dus, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Framework het meer van zijn flow dan van zijn stem moet hebben. Zijn lyrics zijn niet onaardig, maar weten zelden te shockeren, emotioneren of amuseren. Het blijft vrijwel immer ergens tussen de laatste twee hangen. Zijn flow daartegenover is krachtiger. Met speels gemak bindt de MC zinnen aan elkaar, zonder ook maar ergens hoorbaar een adempauze in te lassen of geforceerd over te komen. Hij komt over als een rapper die niet vloeiend rapt omdat hij het per se probeert, maar omdat hij het kan. Het vrij neutrale stemgeluid staat alleen maar in dienst van deze snelle en flexibele manier van rappen.

Framework klinkt door de instrumentaties, waarvoor E-Train een dikke pluim verdient. Voorheen moest deze beatbakker het klusje samen met Touchphonics klaren, maar deze producer heeft The Loyalists inmiddels al enkele jaren verlaten. E-Train lijkt er niet door gedeerd, want zijn beats zijn ronduit sterk en afwisselend. Vaak is de basis een klassieke oldschooldrum, die in hoog tempo en tamelijk krachtig de speakers uitknalt. Daaroverheen legt E-Train steevast een ander, uiteenlopend laagje: een frivole trompet (Maximum), weemoedige (en lichtelijk vervormde) strijkers (Loyal Theory), en somber pianospel (Denora Hill). Al deze instrumenten worden ondersteund door een oldschooldrum, die op slotnummer Impulsive Wandering vrijwel het hele muzikale aspect voor zijn rekening neemt.

En dan is het duo ook nog eens niet gespeend van humor, die vooral tussen de regels door naar voren komt. Het refrein van Gasoline zegt bijvoorbeeld: “It’s so hip not to care, but I do” waarmee de categorie maatschappijkritische rappers subtiel op de hak wordt genomen. Tot slot levert van de gastartiesten met name Louis Logic goed werk op het snelle en leuke All in a Day’s Work.

Spijtig is wel de jammerende zangbijdrage van het misplaatst ernstige Denora Hill, een rotte appel in het verder zo constante geheel, en het feit dat de groep nergens boven zichzelf uitstijgt: echte hoogtepunten ontbreken. The Loyalists hebben zichtbaar plezier in hun werk en die aanpak werkt verdienstelijk, maar in al haar enthousiasme lijkt het duo te vergeten dat albums op de lange termijn veelal worden herinnerd aan een of twee legendarische tracks.