Door Souf Kinani, 11-11-‘10

Beeld: Patrick Ebu-Mordi

Al lange tijd van tevoren hadden mensen het over dit concert. Opmerkelijk is dat niet, omdat Big Boi met OutKast al sinds de jaren negentig het zuiden van de Verenigde Staten in een positief daglicht zet. Daarnaast is zijn eerste soloplaat Sir Lucious Left Foot met haar originele bombastische beats en sluwe, vlotte raps één van de beste platen van 2010. Helaas is er voor een raar tijdstip gekozen om deze artiest te presenteren: na een concert van Public Enemy, om 01:00 uur ’s nachts en dat ook nog eens op een maandag.

Toch is het aardig vol in de Paradiso. Een gedeelte van de Public Enemy-gangers heeft bij de bar in de kelder en in de rookruimte de tijd gedood om Big Boi in levende lijve te mogen aanschouwen. Tevens ligt het aantal mensen dat op dinsdag geen wekker hoeft te zetten blijkbaar aanzienlijk hoger dan verwacht. Dit resulteert in een vrij volle zaal, waarin iedereen naar een leeg podium zit te staren.

Omdat er geen voorprogramma stond gepland en iedereen op dit tijdstip een beetje vermoeid is, komt het begin van het concert vrij onverwachts. Plots staat Big Boi op de bühne met backup-MC C-Bone nummers op te voeren. Veel hoeven de rappers overigens niet te doen om het publiek mee te krijgen. Met een indrukwekkend arsenaal aan OutKast-hits (Rosa Parks, So Fresh, So Clean en Ms. Jackson) en eigen nummers (Shutterbug en Daddy Fat Sax) is het kinderspel om de zaal in euforie te laten oplaaien. Achter de rappers staat een groot scherm waar de DJ de video’s van de opgevoerde nummers aan elkaar mixt. Dit haalt voor een groot gedeelte het verrassingselement uit de show weg en wanneer zelfs de hypewoorden ‘Come on y’all’ met gigantische letters worden voorgekauwd krijg je al snel het gevoel naar een show te kijken waar nul spontaniteit achter zit.

Terwijl dit allemaal gaande is, krijgen de mensen ineens door dat de heren van Public Enemy - die eerder op de avond in dezelfde ruimte een optreden leverden - ook in het publiek zitten. Tijdens Fo Yo Sorrows staan Flavor Flav en DJ Lord heel toepasselijk in een dikke wietwalm te dansen. Wanneer de grote meneer op het podium ook beseft dat collega’s van hem aanwezig zijn, vraagt hij ze op het podium om samen met een tiental dames het nummer Tangerine op te voeren. Na een uurtje sluiten de twee de show af met You Ain’t No DJ, om vervolgens even plots te verdwijnen als ze waren gekomen.

De producties en de vermakelijke raps van Big Boi doen voor de rapper in feite al het werk en brengen zijn fans in extase. Toch is er sprake van een wat bittere nasmaak. Big Boi en C-Bone jagen in een extreem rap tempo alle hits erdoorheen alsof ze zo snel mogelijk weg willen. Er worden ook bijna geen pauzes genomen om met het publiek te communiceren, waardoor er een zekere afstand tot het publiek ontstaat. Desondanks kan het concert met alle classics die Big Boi zelf en met OutKast heeft gemaakt onmogelijk mislukken, en de cameo van Public Enemy heeft daar zeker een handje bij geholpen.