Door Daniël Logt, 10-11-‘11

Beeld: Tim Pen

Vier maanden geleden kondigde Rhymesayers Entertainment een overzeese showtour aan, waarbij het voltallige sterrenteam van het label door Europa zou trekken. Bijna iedere show was al gauw uitverkocht, ook dat in de Melkweg te Amsterdam. Hiphopleeft doet verslag van één van de boeiendste hiphopoptredens van het jaar.

Bij binnenkomst zijn er al noemenswaardige verschillen te merken met de standaard hiphopoptredens. Het is logischerwijs drukker, maar wat vooral anders is, is dat de artiesten die vanavond de bühne gaan beklimmen, zich voor de show gewoon mengen met het publiek. Grieves staat bij de merchandise een praatje te maken met de verkoper, Slug en Evidence delen buiten handtekeningen uit en praten met de gasten. Na afloop loopt het hele gezelschap ook gewoon via de bezoekersuitgang naar buiten.

Maar goed, laten we beginnen bij het begin. Zodra Grieves en Budo hun voeten op het podium zetten worden ze warm onthaald. De nummers die de revue passeren komen voornamelijk van Grieves' laatste album (Together/Apart), en zijn vaak somber getint. Maar in totale contradictie met de muziek lijken Grieves en Budo het geweldig naar hun zin te hebben. Budo moet voornamelijk achter het keyboard staan, maar zelfs in die kleine ruimte springt hij van hot naar her met een grootse glimlach op zijn gezicht. Grieves gebruikt daarentegen het hele podium voor zijn gepassioneerde raps. Daarnaast zingt hij goed en heeft hij veel interactie met het publiek. Hij rapt eigenlijk precies zoals op het album, maar de passie die gepaard gaat met het optreden geeft het geheel toch nog net wat extra’s. Zo kunnen de twee nieuwkomers zich gelijk meten met de rest van het label, die toch al wat meer jaren meegaan; een knappe prestatie.

Dan is het de beurt aan Blueprint om de bühne te betreden. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: zijn performance was uiterst bedroevend. Geaccompagneerd door een grote, behaarde basgitarist die muzikaal noch op het podium ook maar iets toevoegt, rapt Blueprint nummer na nummer zonder enige vorm van interactie met het publiek. Op een gegeven moment distantieert hij zich zelfs zo van het publiek dat hij met de rug naar de zaal begint te rappen. Blueprint lijkt alleen bezig te zijn met zichzelf te vermaken, en na een nauwelijks verstaanbare “Thank you” eindigt de muzikaal matige en qua optreden desastreuze show net zo plots als dat het begon.

Gelukkig begint de avond écht wanneer Brother Ali (en Ant achter de draaitafels) het podium beklimt. Met zijn soulvolle stem en prekerige manier van praten weet hij het publiek snel los te krijgen. Bij elk nummer dat de revue passeert rapt het publiek luidkeels mee, of de tracks nou van het The Undisputed Truth-album (2007) of eerder materiaal komen, en dat resulteert weer in een glimlach op  het gezicht van Ali. Optreden lijkt voor Brother Ali iets natuurlijks te zijn; er is geen nervositeit te bekennen en tussen de nummers door praat hij de boel ook erg prettig aan elkaar. Hij vertelt bijvoorbeeld in alle serieusheid over liefdesverdriet voorafgaand aan het nummer Walking Away, en hij praat over zijn zelfvertrouwen - ondanks al zijn beperkingen - voordat de beat van Forest Whitiker inklapt (“I might look like a mixture between Santa Claus and the Kentucky Fried Chicken Guy//But in my mind, and in my heart, I’m the sexiest motherfucker in here!”). Het resulteert in een heerlijk optreden, misschien wel het krachtigste van de avond.

Gelijk na Brother Ali komt Evidence op. En dat is goed gepland, want waar de voorgaande optredens tamelijk ingetogen waren, zorgt Evidence er met zijn bombastische beats voor dat het publiek volledig los gaat; er ontstaan bij enkele nummers dan ook gelijk moshpits. Vervolgens wordt een fan die gepassioneerd aan het meeschreeuwen is door Evidence het podium opgetrokken, om die stukken tekst mee te laten rappen. Evidence, arm in arm met een fanatieke fan, zorgt voor een zeer vermakelijk aanzicht, en de rest van het publiek juicht het geheel dan ook toe. Zodra Evidence klaar is wordt hij door middel van oorverdovend gejuich hartelijk bedankt, en is het publiek helemaal klaar voor de laatste act van de avond: Atmosphere.

Wanneer Slug, Ant, Erick en Nate het podium bestijgen, worden ze onthaald met hetzelfde oorverdovende kabaal. Slug lijkt het net als het publiek ook erg naar zijn zin te hebben. De nummerkeuze is goed doordacht; zo gaan de mannen niet alleen de bekendere, nieuwere tracks langs, maar worden er ook (oude) nummers gespeeld die een groot gedeelte van het publiek nauwelijks kent. Hierdoor is er in het publiek een goede afwisseling te vinden tussen luidkeels meerappen en goed luisteren. Ook zijn Erick en Nate zeker een toegevoegde waarde: elk nummer krijgt door de piano en gitaar ineens een andere, meer muzikale sound dan op cd. Dit zorgt voor de extra dimensie die een liveoptreden behoort te geven, en maakt het geheel een genot voor zowel oor als oog.

Aan het eind van de avond komen de rappers nog één keer het podium op om een freestylesessie te geven. Eén voor één stappen ze naar voren om rond de dertig seconden lang te freestylen, voornamelijk over Nederland of Amsterdam natuurlijk. Tijdens deze sessie voel je echt de eenheid van de groep; ze lachen om elkaars grappen, kondigen elkaar leuk aan, en staan de rest van de tijd op de achtergrond goedkeurend mee te knikken. Geen één label lijkt zo’n mooie eenheid van talent te vormen als zij die dinsdag 8 november op het podium stonden. Stuk voor stuk lijken ze met volle teugen te genieten en schotelen ze uitstekende muziek voor. Als je dan ook nog eens zo’n strak optreden weet neer te zetten, mag gerust worden geconcludeerd dat de Rhymesayers-familie één van de meest talentvolle en hechte hiphoplabels van dit moment is.