Door Bert Bentsink, 28-4-‘12

Beeld: Tim Pen

“Amsterdam, I love your weed and I love your style,” meldt Method Man het publiek terwijl hij respectvol op zijn borstkas klopt. Dat de rapper verzot is op onze hoofdstad moge duidelijk zijn: de afgelopen zes jaar stond hij - al dan niet vergezeld door maatje Redman of de Wu-Tang Clan - maar liefst vijf keer in de Melkweg. Gelukkig vertaalt deze affiniteit zich ook op het podium, want afgelopen dinsdag stond routinier “Johnny Blaze” wederom garant voor een energieke show.

Al vanaf het begin zit de sfeer er bij het publiek goed in. Hoewel de show niet is uitverkocht, is het in de grote zaal van de Melkweg verre van een lege bedoening. Kort na tienen zet Meth met opener Release Yo’ Delf direct de toon: het wordt een actieve show. De inmiddels 41-jarige rapper springt en danst energiek over het podium - en publiek(!) - zonder ook maar enige tekenen van vermoeidheid te vertonen. Opvallend is de chemie tussen Meth en compagnon Streetlife; kundig vullen de twee elkaar aan en lijken de bewegingen tot aan het meest infantiele dansje op elkaar te zijn afgestemd. Gelukkig voor Meth is Streetlife ook niet te beroerd hem telkens weer het podium op te trekken na zijn zoveelste stagedive of salto in het publiek.

Het is tevens sterk hoe “The Iron Lung” afwisselt tussen solomateriaal (zoals What the Blood Clot en het opzwepende Fall Out) en het materiaal dat hij met collegarapper Redman opnam (het vrij recente A-Yo). Toch leunt het leeuwendeel van de show op Meths gloriedagen met de Wu-Tang Clan; tracks die ook duidelijk de meeste reacties losmaken in de zaal. Want het is tijdens zijn opvoering van de klassieker Shame on a Nigga dat Meth - uiteraard gespeeld - tot de conclusie komt dat het publiek de teksten beter kent dan hijzelf. Hij besluit hierop een jongen uit het publiek het podium op te trekken om het minstens zo opzwepende Triumph te komen rappen. Hoewel de inzet van de jongen wordt gewaardeerd, kan niks worden afgedaan aan Streetlifes adequate kwalificatie van het mini-optreden: “He fucked that song up, dough!”

Andere noemenswaardige gebeurtenissen in het tot zover vermakelijke optreden is DJ Mathemathics’ ­(Method Mans vaste DJ) ingelaste scratchshow en Meths zichtbaar gemeende hommage aan de overleden Ol’ Dirty Bastard. De respectvolle opstelling van het publiek lijkt de rapper voor een moment te roeren, maar na een korte persoonlijke stilte besluit Meth dat het welletjes is geweest met de treurnis: “And now it’s time to fucking party!”

Enige, zij het minieme, puntje van kritiek is de overwegend korte duur van de nummers. Hoewel Method Man elk nummer met dezelfde overgave voordraagt, krijgt het publiek per track bijna nooit meer te horen dan één à twee coupletten. Dit maakt dat de show bij vlagen meer overkomt als een aggregaat van losse stukjes en bars dan een gestructureerde show met volledige nummers. Toch mag het publiek zich deze avond absoluut niet afgescheept voelen, want tijdens zijn gehele optreden heeft Method Man herhaaldelijk contact met de mensen in de zaal. Zo worden er jointjes gedeeld, worden er handtekeningen gezet en wordt ietwat treiterig over sportteams gebakkeleid (“Fuck the White Sox and fuck the Nets!”).

Samenvattend heeft Method Man toch wederom een dijk van een show neergezet. Anders dan veel van zijn collegarappers staat Meth - ook na enkele pretsigaretten - vol energie te rappen en heeft hij te allen tijde oog voor het publiek. Met zijn laatste album Crystal Meth nog voor dit jaar in de planning zou het zo maar eens kunnen dat we Meth spoedig weer gaan zien.