Door Thomas Heerma van Voss, 29-6-‘12

Beeld: Tim Pen

Natuurlijk, hij heeft met Puff Daddy een commerciële flutsingle uitgebracht. En zijn laatste paar albums klonken zelden echt overtuigend, om over het desastreuze Nastradamus (1999) nog maar te zwijgen. Maar als Nas in Nederland optreedt, doet dat er allemaal niet meer toe. De bloedhete Melkweg is uitverkocht, het publiek schreeuwt vrijwel ieder woord fanatiek mee, en de rapper uit Queens schotelt ons zo'n tachtig minuten lang klassiekers voor afkomstig van in totaal elf (!) albums.

Wat het concert vooral de moeite waard maakt, is de band die Nas ondersteunt. Kwam hij bij eerdere optredens in Amsterdam nog weleens wat sleets over, nu geven de voortstuwende gitaren, het levendige trompetgeschal en de percussie hem daar geen ruimte toe. Ieder nummer heeft een opzwepend ritme, en de band dringt zich, een enkele misplaatste gitaarsolo uitgezonderd, nergens teveel op de voorgrond. Nas gaat hier aardig mee om: met zijn charismatische podiumaanwezigheid blijft hij makkelijk de baas in de Melkweg, zonder zich overigens bovenmatig in te spannen.

De setlist van de show is even voorspelbaar als overtuigend. Het accent ligt aanvankelijk op oud werk - Illmatic wordt voor ongeveer de helft opgevoerd, zelfs Nas' couplet van Main Source' Live at the Barbeque komt langs - maar daarna worden ook moderne klassiekers als Got Yourself a Gun, Bridging the Gap en Made You Look ten tonele gevoerd. Allemaal worden ze positief onthaald en Nas rapt goed verstaanbaar ondanks het muzikale geweld. Bijzonder is ook de uitvoering van The Don: een video van nog geen drie maanden oud, die door zijn keiharde drums en dikke baslaag het nu al duidelijk in zich heeft een hoogtepunt in het live-oeuvre van Nas te worden; een soort equivalent van Niggas in Paris.

Maar echt klassiek wordt Nas' show nergens. Daarvoor ontbreekt het aan tracks die echt aankomen en op enige wijze verrassen, of gewoon aan een foutloze uitvoering. Want te vaak kapt Nas een nummer halverwege zomaar af, of rapt hij maar een deel van de tekst, alsof er een backup-MC is die hem aanvult (wat, voor de duidelijkheid, niet zo is). De toegift is hierdoor een dikke teleurstelling: in plaats van dat Nas zijn One Mic vol passie ten gehore brengt, laat hij om de paar zinnen een pauze vallen. En daar kan zelfs een kundige band niet tegenop spelen. Maar al met al is het toch een overtuigende show, waarbij Nas' laat zien dat hij bijna twintig jaar na zijn debuut nog steeds één van de meest relevante rappers ter wereld is.