Door Rob van den Aker, 3-8-‘12

Beeld: Tim Pen

Een uitverkocht Paradiso ontvangt de legendarische hiphopband The Roots voor een twee uur durende show. Een optreden dat vol zit van muzikale intermezzo’s, bombastische instrumentaties, vrolijke danspasjes en uitermate verstaanbare raps. Een begenadigd liveband die voor het gewenste eindresultaat zorgt: een staande ovatie.

Dat het The Roots voor de wind gaat mag duidelijk zijn. De vaste liveband van de populaire talkshow Late Night with Jimmy Fallon is dagelijks te zien op de Amerikaanse televisie, werkt samen met soul- en r&b-grootheden als Betty Wright en John Legend en bracht vorig jaar het goed ontvangen undun uit op het grote platenlabel Def Jam. Deze successen zorgen er wel voor dat The Roots het de laatste jaren qua optredens wat rustiger aan heeft gedaan. Gelukkig compenseren ze dit gemis nu, door twee dagen achter elkaar Amsterdam aan te doen voor een liveshow.

Op de eerste dag treden ze op voor een uitverkocht huis, sterker nog: al voor de aanvang van de show staat de zaal vol met een uiterst gemengd publiek. Ten opzichte van doorsnee hiphopshows zijn er opvallend veel dertigplussers en vrouwen aanwezig, maar ook de jongere generatie hiphopliefhebbers is ruim vertegenwoordigd. Terwijl een prima DJ Rich Medina plaatjes aan elkaar draait van onder meer The Pharcyde, A Tribe Called Quest en De La Soul blijkt dat het diverse publiek in ieder geval één ding gemeen heeft: ze heeft duidelijk zin in het concert. Her en der in de zaal zijn een handjevol mensen voorzichtig aan het swingen of de woorden van de muziek aan het meerappen, terwijl de overige toeschouwers geconcentreerd naar de bühne kijken.

Iets voor negen uur - goed op tijd - komen zeven leden (Kamal Gray ontbreekt) van The Roots onder luid gejuich het podium op. De formatie, bestaande uit toetsenist James Poyser, basgitarist Captain Kirk Douglas, gitarist Mark Kelley, percussionist Knuckles, sousafonist Damon “Tuba Gooding Jr.” Bryson, drummer ?uestlove (wiens opvallende afro helaas is ingeruild voor een cornrow) en rapper Black Thought beginnen hun show met een ode aan de overleden MCA door een aangepaste versie van de Beastie Boys-track Paul Revere te spelen. Wat meteen opvalt zijn de krachtige raps van Black Thought, die in één adem en zonder onderbrekingen of assistentie zijn coupletten rapt.

Dit doet Black Thought zonder enige moeite en op een kenmerkende, energierijke manier. Natuurlijk neemt hij zo nu en dan een pauze, die wordt ingevuld met fijne muzikale intermezzo’s. Zo houden ?uestlove en Knuckles een drumbattle en krijgen alle individuele leden een kans om in de schijnwerpers te staan door een solo te spelen. Vooral Damon Bryson maakt hierbij indruk: de loodzware sousafoon weerhoudt hem er niet van gekke danspasjes en sprongen op het podium uit te voeren, die door de zichtbare lol van de sousafonist, enthousiasmerend werken.

Met nummers van zowat alle albums, op opvallend genoeg het recente undun na, afgewisseld met de intermezzo’s en hits van andere artiesten (Guns N’ Roses en Led Zeppelin worden gecoverd) zorgen de heren van The Roots voor een uitgebalanceerde show. Technische momenten worden moeiteloos afgewisseld met bombastische feestnummers waarbij de fans uit hun dak gaan. Ook de rustige singles als You Got Me en Break You Off kunnen rekenen op een goede respons. En hoewel de muziek sterk afwisselt, is de overeenkomst dat de nummers met zichtbaar veel plezier worden gespeeld en vrijwel even goed of zelfs levendiger klinken dan op de plaat. De leden van The Roots hebben met regelmaat een grote lach op het gezicht, dansen en springen op de planken en zwepen het publiek op om nog meer kabaal te maken.

Toch gaat het dak van de Paradiso er pas echt af als de toegift wordt verzorgd, met onder meer de hit The Seed 2.0. Wat volgt is een minutenlange staande ovatie die met veel genoegdoening wordt ontvangen door de leden van The Roots. De heren nemen afscheid van het publiek, dat met een goed gevoel huiswaarts kan keren. Want dat het minpunt van de avond het teleurstellende kapsel van ?uestlove is, en het gegeven dat de show nog twee keer zo lang had mogen duren, zegt uiteindelijk genoeg.

N.B. Helaas werd de camera van onze fotograaf aan het begin van de show al in beslag genomen, waardoor hij slechts twee foto's heeft kunnen maken.