Door Niels Waarlo, 25-9-‘12

Beeld: Randell Santjes

Producer en rapper El-P doet voor het eerst in jaren Nederland aan ter ere van zijn nieuwe album Cancer 4 Cure. Dat laatste is te merken, want het concert draait vrijwel uitsluitend om muziek van dat album. Daarmee bewijst hij eigenlijk vooral de kracht ervan, want het donkere doch energieke gevoel van C4C wordt perfect overgedragen. Het is dan ook een sfeervolle avond waarin zowel plaats is voor gevoeligere momenten als moshpits.

Sinds in 1997 Funcrusher Plus van Company Flow uitkwam is de naam El-P niet meer weg te denken uit de undergroundhiphopscene. Hij produceerde bejubelde albums als The Cold Vein (2001) van Cannibal Ox, richtte het befaamde undergroundlabel Def Jux op en kwam met een drietal erg goed ontvangen soloalbums op de proppen. Het was jaren geleden, maar nu is El-Producto dan eindelijk weer te zien in Nederland.

De Oude Zaal van de Melkweg stroomt langzaam maar zeker vol, terwijl de mensen die al binnen zijn meeknikken op de door underground gedomineerde hiphopplaylist die door de boxen schalt. De zaal is niet uitverkocht, maar zodra hij toch behoorlijk is gevuld komt het voorprogramma op in de vorm van Despot, een artiest die al vanaf het begin bij het inmiddels niet meer actieve Def Jux zat. In eerste instantie reageert het publiek wat onwillig, maar langzaam maar zeker smelten meer en meer mensen voor met name de ironische, droge grappen van de rapper, die een bijna clownachtige colbert draagt. Her en der gaan wat handen in de lucht en als Despot Look Alive en later Crap Artists inzet blijkt dat de hele zaal er wel degelijk veel zin in heeft.

Na een pauze van zo'n twintig minuten komt dan eindelijk de man waarvoor iedereen is gekomen het podium op, samen met een backuprapper en twee muzikanten. De twee laatstgenoemden nemen plaats achter een rits aan keyboards, knoppen, pedalen en andere instrumenten. Hiermee brengen zij de veelgelaagde, drukke muziek van El-P succesvol tot leven. Als Request Denied, de opener van zijn nieuwe album, wordt ingezet valt direct op hoe fantastisch het geluid is. Ondanks de overvloed aan lagen en knallende bassen is waar je zou vrezen voor een muur van herrie alles juist volkomen helder en is elk afzonderlijk element moeiteloos uit het geheel te pikken.

Alles en iedereen heeft er zin in, El-P rapt vol enthousiasme en het publiek beweegt met name voorin al gauw heftig mee; er ontstaat bij het tweede nummer, The Full Retard, zelfs direct een moshpit. Despot laat zich weer zien bij Oh Hail No (waar hij een eigen verse aan toevoegt) en Tougher Colder Killer (om zijn gastbijdrage te leveren), wat hij met verve doet. Al gauw wordt duidelijk dat Cancer 4 Cure vrijwel geheel integraal wordt opgevoerd, slechts onderbroken door EMG - waarbij ook direct weer een moshpit ontstaat - en een voornamelijk instrumentale uitvoering van Can I Kick It van A Tribe Called Quest. Het is misschien jammer voor mensen die hadden gehoopt op een mooie doorsnede van El-P's oeuvre, aan de andere kant zorgt deze aanpak er wel voor dat de sfeer van het album perfect overkomt, wat ook is te danken aan het fantastische geluid en El-P en zijn backups elan. En op C4C is het niet alleen maar springen geblazen, dus voor het concert geldt hetzelfde. Herhaaldelijk wordt het publiek meegenomen in een emotioneler nummer, waar het slotnummer $4 Vic/FTL (Me and You) - een nummer dat aan El-P's overleden vriend Camu Tao is opgedragen - een goed voorbeeld van is.

Na het standaard 'encore'-riedeltje, het rollenspel dat El-P belachelijk maakt ("I go away, then you act like I might not come back..."), kondigt hij aan toch nog iets te hebben voor fans van zijn eerste album Fantastic Damage (2002). Nog eenmaal kan de zaal helemaal losgaan, en wel op Deep Space 9mm. Wie zich afvroeg of El-P nog steeds negatieve gevoelens heeft jegens Rawkus krijgt het antwoord als hij de beroemde line "Signed to Rawkus, I'd rather be mouthfucked by Nazis unconscious" extra nadruk geeft, en het publiek deze ook uitzinnig meeschreeuwt. Hierna is het toch echt gedaan met het energieke en uiterst sfeervolle concert waarop het enige kritiekpuntje is dat het één uur durende optreden best wat langer had mogen duren. Wat overheerst is echter een gevoel van enorme voldoening: iedereen die de muziek van El-P kan waarderen zou hem eens live moeten gaan bekijken.