Door Rob van den Aker, 26-10-‘12

Beeld: Seline R.D. Verloop

Anderhalf jaar geleden stond Pusha T samen met zijn broer Malice, als het duo Clipse, in de Bitterzoet. Dit keer treedt Pusha T op in het vele malen grotere Paradiso. Dan ligt het in de lijn der verwachting dat de zaal enigszins leeg is. Het resultaat: een sfeerloze hiphopavond en een rapper die slechts een slordige veertig minuten op de planken staat. De chagrijnige kop van de DJ, in combinatie met diens gebrekkige kwaliteiten, werkt vervolgens ook niet echt mee.

Netjes veertig minuten na aanvang steekt Pusha T zijn hoofd door het doek dat hem van de zaal scheidt. En als er niets mis is met het zicht van de rapper dan ziet hij een zaal die voor hooguit één derde is gevuld. Toch weerhoudt het hem er niet van om een paar tellen later het podium te betreden en in een hoog tempo aanstekelijk solo- en vooral veel samenwerkingsmateriaal te spelen. Platen van Pusha T staan nu eenmaal vol met gastartiesten, en om de avond met relevante muziek te vullen rapt hij braaf en goed verstaanbaar zijn coupletten van nummers als Trouble on My Mind, Runaway en Mercy. Coupletten, geen refreinen. Dat houdt in dat hij vaak na een goede minuut zijn nummer weer kan afkappen en de DJ aan het werk wordt gezet.

Een apart geval, die DJ. Met een gezicht alsof hij familie van Kevin Strootman is staat hij achter de draaitafels zijn kunstje uit te voeren, dat bestaat uit het afkappen van elk nummer met stadionhoorns en schietgeluiden. Wat hier precies de toegevoegde waarde van is, is onduidelijk, dat het voor geen meter klinkt staat vast. Bovendien lijkt het publiek hier ook niet al te warm van te worden, getuige de vele pijnlijke stiltes - een enkeling die woorden als “Virginia” en “Re-Up Gang” roept daargelaten.

Wat dat betreft is het Pusha T zelf die de opvoering nog een beetje redt. Hoewel hij zelf wat ongelukkig kijkt, zijn de tracks die voorbijkomen uiterst herkenbaar en kunnen ze door het publiek dat vooraan staat goed worden meegerapt. Hij begint met veel gemeenschappelijk materiaal en verwerkt later nog wat Clipse-muziek (Grindin’ en Popular Demand) en solowerk in zijn energiek gerapte show. Vooral het feit dat hij live net zo goed klinkt als op plaat maakt de avond nog (wellicht met wat fantasie) de moeite waard.

Na een kleine veertig minuten geeft de rapper er de brui aan. Doordat veel tracks in een hoog tempo de revue zijn gepasseerd heeft hij ook weinig materiaal meer om met Amsterdam te delen. De korte encore valt slechts op doordat Alone in Vegas zowaar in zijn geheel wordt gespeeld. Maar niks van de liveshow blijft daadwerkelijk bij. Het publiek heeft een matige show gezien en een sfeerloze avond beleefd. Hopelijk had niemand wat beters te doen op een doorsnee doordeweekse avond.