Def Jam/Universal

Door Bert Bentsink, 1-8-‘12

Life Is Good is alweer Nas’ tiende soloalbum en tevens de plaat waarmee hij zijn contract bij Def Jam uitdient. De 38-jarige rapper uit Queens lijkt zijn labelverplichtingen te besluiten met een meer persoonlijk verhaal; één waarin hij reflecteert en eerlijk terugblikt op zijn slagen en falen.

Zo refereert de rapper speels aan zijn veelbesproken belastingschuld op het door No I.D. geproduceerde Loco-Motive en verhaalt hij, niet alleen op Bye Baby, diverse malen openhartig over de moeilijke echtscheiding met popzangeres Kelis - wier trouwjurk hij over zijn been heeft hangen op de albumhoes. Dit laatste blijkt een ingrijpende gebeurtenis te zijn geweest. Zonder met modder te gooien of haar zwart te maken, rechtvaardigt Nas de scheiding op rationele wijze en wenst hij haar het beste.

Tevens worstelt de rapper met de veranderende relatie met zijn opgroeiende dochter (Daughters). Kleine meisjes worden groot en waar Nas vroeger ook wel bekendstond als een womanizer (“Pops was on some pimp shit”), moet hij nu met lede ogen toekijken hoe zijn dochter in de smaak valt bij de mannelijke leeftijdsgenoten. Tekenend voor de volwassenheid van het album is de wijze waarop Nas zijn analyses steevast introspectief houdt, kijkend naar zichzelf als een vlieg op de muur: “They say the coolest players and the foulest heartbreakers in the world//God gets us back, he makes us have precious little girls.”

Ook qua sound is Life Is Good te typeren als doorgewinterd en consistent. Waar oudgedienden als No I.D. en Salaam Remi grotendeels de touwtjes in handen hebben, zijn de beats doorspekt van klassieke boombapinvloeden, authentieke scratches of ouderwetse r&b. Het gebruik van (dramatische) klassieke muziek en filmische samples doet de luisteraar eveneens wanen in de straten van Queens. Zo’n tafereel waar de bovengrondse metro op de achtergrond voorbij dendert en de horizon wordt geblokt door hoge staven beton. Noemenswaardig is tevens het krakende en breekbare stemgeluid van Amy Winehouse (Cherry Wine) dat naadloos aansluit bij het korrelige en goudeerlijke karakter van het album.

Enige zwaktebod is het door Swizz Beatz geproduceerde Summer on Smash dat, evenals Nas’ voorgaande samenwerkingen met StarGate en Scott Storch, wat te opzwepend klinkt voor wat Nas met dit album voor ogen lijkt te hebben. Niettemin is Life Is Good een sfeervol, persoonlijk en nagenoeg vlekkeloos album geworden. Hoewel Nas het afgelopen decennium weinig tot geen fatsoenlijke muziek heeft uitgebracht, lijken die jaren hem wel de bezieling en inspiratie te hebben gegeven die Life Is Good tot zo’n sterke plaat maken. Of zoals Nas het zelf samenvat op No Introduction: “The tales you hear is the truth on me//Who wasn't the most faithful husband//Reveal my life, you'll forgive me//You will love me, hate me, judge me, relate to me.” Ja, Life Is Good is Nas’ beste plaat sinds Stillmatic.