Odd Future

Door Niels Waarlo, 30-3-‘12

De groep Odd Future Wolf Gang Kill Them All (afgekort OFWGKTA) verwierf bekendheid doordat groepsleider Tyler, The Creator in 2011 een enorme buzz rondom zichzelf wist te creëren. Nu de weg definitief is vrijgemaakt, heeft dit collectief uit Los Angeles haar eerste officiële album uitgebracht: The OF Tape Vol. 2.

Wat direct opvalt is hoe OFWGKTA aan haar bekende sound is trouw gebleven. De meeste beats, waarvan verreweg het grootste deel door Tyler, The Creator en Left Brain zijn geproduceerd, zijn donker en kaal. Ze bevatten de kenmerkende lage bassen, slepende of juist erg drukke percussie en elektronische samples. Dit zorgt voor de bekende duistere sfeer, die zowel de kracht als de zwakte van dit album is: die sfeer werkt beklemmend, maar doordat er nauwelijks variatie wordt aangebracht gaat het ook gauw vervelen.

Dat dit album daarnaast ook nog eens wordt geplaagd door wisselvalligheid helpt natuurlijk evenmin. Er zijn namelijk erg duidelijke hoogte- en dieptepunten. Zo zet Mike G met Forest Green waarschijnlijk het beste nummer van de plaat neer met fijne verses en een pakkende hook over een prima beat. Ook NY weet te beklijven, voornamelijk dankzij de pianosample, evenals het energieke Rella. Wat hier tegenover staat is een veel te groot aantal middelmatige tot slechte nummers die geen van allen blijven hangen. Doordat ze ook nog eens bijna allemaal hetzelfde klinken gaat de sfeer op den duur tegenstaan. De enige afwisseling zijn enkele uitermate slappe en eigenlijk nogal vervelende r&b-tracks en -refreintjes. Eén van die nummers, White, is ook direct het dieptepunt van het album. Frank Ocean probeert hier een meer soulgerichte track neer te zetten, wat resulteert in een saai en vreselijk zeikerig nummer dat nog het meest doet denken aan een slechte Stevie Wonder-imitatie over een totaal oninteressante instrumentatie.

Tekstueel gaat het om de gebruikelijke, redelijk vermakelijke punchlines vol bizarre beschrijvingen, maar is er ook zelfspot (“I started an Empire//I ain’t even old enough to drink a fucking beer//I’m tipsy of this soda pop”). Uit het feit dat alleen al in de tracktitels drie keer het woord ‘bitch’ staat blijkt verder hoe de vrouwen er vanaf komen. Niet alles is even interessant (“If I was a dinosaur I would be a flexosaurus”) en als de beats dan ook niet bijster bijzonder zijn verzanden veel nummers in middelmatigheid. Daarnaast gaat de groep een enkele keer volledig de mist in, zoals bij het refrein van We Got Bitches: “We got bitches, we got bitches, we got bitches//We got diamonds, we got diamonds, we got diamonds//We got cars, we got cars, we got cars//We got jacuzzi’s, and yo bitch be on my dick.” Dit is uiteraard niet serieus bedoeld, maar dat praat niet goed dat het gewoon erg vervelend is. Het grappig doen ten koste laten gaan van de muziek is iets waar OFWGKTA wel vaker last van heeft.

Het talent en de kracht van deze groep laat zich samenvatten door het meer dan tien minuten (!) durende Oldie, waarop alle rappers hun zegje kunnen doen over een sterke beat (tevens is het de terugkeer van Earl Sweatshirt, die lange tijd op een internaat heeft gezeten). Het gaat hier om een groep begaafde rappers die duidelijk plezier hebben in wat ze doen en een hechte groep vormen, getuige ook de bijbehorende video. Helaas komt dit talent er niet altijd even goed uit door eentonige beats en wisselvalligheid. Hierdoor verzandt The OF Tape Vol. 2 in een eentonige brei met af en toe een hoogtepunt.