Infamous

Door Thomas Heerma van Voss, 30-10-‘12

"I've been doing this long before you//And I'll be still doing this long after you," rapt Prodigy op het refrein van Told Y'All. Een zin waarmee hij onbedoeld het probleem van zijn nieuwe The Bumpy Johnson Album aankaart. Slecht is het album niet, maar na al die jaren lijkt Prodigy zijn verzadigingspunt te hebben bereikt. Zijn raps klinken nergens gedreven of relevant, eerder routineus. Plichtmatig misschien wel. Prodigy heeft alles wat hij vertelt eerder ook al gerapt en dat lijkt hij zelf gek genoeg ook door te hebben. Hij komt over alsof hij een constant en tevergeefs gevecht voert tegen de slaap.

Natuurlijk, Prodigy heeft het nooit moeten hebben van een agressieve flow, juist de kalmte in zijn stem maakte hem in de eerste plaats zo'n boeiende MC. Maar het verschil met vroeger is dat Prodigy nu voor het eerst helemaal alleen opereert. Bij Mobb Deep was er de fijne wisselwerking met Havoc - technisch gezien een veel mindere rapper dan Prodigy, maar wel iemand die voor de nodige variatie zorgde - en ook op zijn soloprojecten waren er altijd diverse gastoptredens. Die zorgden ervoor dat Prodigy's onheilspellend rustige flow veel meer indruk maakte; telkens als er net een gast was geweest, hoorde je weer hoe goed hij eigenlijk kon rappen.

Nu is er alleen Prodigy zelf. Twaalf nummers achter elkaar, zonder noemenswaardige pauzes. Zelfs Havocs verse op Twilight - dat al verscheen op de The Ellsworth Bumpy Johnson EP, een project dat als basis voor deze plaat heeft gediend - is weggeknipt, wat de ernst van de breuk binnen Mobb Deep onderstreept. Het roept allerlei vragen op. Waar is het tussen de twee precies misgegaan: bij de vorig jaar verschenen EP Black Cocaine, of eerder al, in de tijd dat Prodigy nog in de gevangenis zat?

Helaas besteedt Prodigy zelf geen aandacht aan dergelijke vragen. Over met dikke bassen doorspekte beats van onder meer Sid Roams en Alchemist zet hij alles in het teken van eerherstel, hij benadrukt zijn stoerheid en legt uit dat hij niet klein te krijgen is. Los van de soms wel erg gebrekkige lines ("[I am] Destiny's child I survived it all"), levert de voorspelbare inhoud samen met Prodigy's monotone flow nogal saaie muziek op. De tracks zijn afzonderlijk misschien nog wel aardig (vooral het ingehouden Stronger), maar samen vormen ze een vooral karakterloos album. Sinds zijn gevangenisrelease doet Prodigy er alles aan weer op de voorgrond te komen, maar het wordt tijd dat hij inziet dat daarvoor meer nodig is dan alleen een stortvloed aan nieuw materiaal. Prodigy dient eindelijk eens te laten horen waarom wij nog steeds naar hem moeten luisteren.