Top Notch

Door Randall Spann, 28-11-‘11

“Ik wil niet hoeven kiezen. Ik wil geen keuzes maken. Waarom moet ik voor het ene het andere laten?” Een goede vraag die Sef zichzelf stelt op De Leven en gaandeweg het album indirect beantwoordt: hij heeft fictieve seks met robots, doet de groeten aan Michael Jackson en nodigt Dio uit om één van zijn beste coupletten ooit te rappen. Maar vooral laat Sef horen dat hij geen keuzes hoeft te maken. Zijn antwoord is de vraag negeren.

Hij kiest ervoor geen keuzes te maken, maar alle opties te benutten. Door niet te kiezen voor een richting zou je al snel kunnen verdwalen in de enorme zee van vrijheid die muziek je biedt. Gelukkig weet Sef dat te vermijden en is De Leven een eclectisch samenspel geworden van een breed scala aan invloeden, met een basis die nog steeds ligt in hiphop. Maar voor de vorm mag je het gerust popmuziek noemen.

Goede popmuziek. Eerste single en titeltrack De Leven bewijst al dat Sef qua productie een eigenzinnig geluid heeft gevonden waar hij, half zingend, half rappend, vooral vertelt over wat zich allemaal in zijn wereld afspeelt. Dit concept is in grote lijnen tot het album doorgetrokken: er doen een hoop producers mee, maar bijna zonder uitzondering hebben ze allemaal hun jaren tachtig synths opgezocht om in dienst van Sef te treden en te werken aan een uniform geluid dat nooit heel overheersend wordt. Op die manier kan Sef zijn gedachten niet alleen de vrije loop laten gaan, ze treden zo ook duidelijker naar de voorgrond.

Die gedachten variëren van nummers over zijn zelfvertrouwen (Ik Weet Niet Goed), over zijn vriendin (Op een Bankje) of over lange nachten doorhalen in de club (Het Nachtleven). De wereld van Sef is dus herkenbaar, maar om de nodige variatie aan te brengen doen artiesten als Bas Bron, Willie Wartaal en Adje ook mee op het album en zijn een welkome aanvulling. Net als Dio die alle frustraties en kritiek van de afgelopen twee jaar in een halve minuut van zich af lijkt te rappen. Enige uitzondering hierop is relikwie Hans de Booij. Die lijkt vooral te zijn benaderd om de woordgrap “gooi diamanten op de Booij” te kunnen maken.

Ondanks dat weet Sef toch de juiste balans te vinden om een album lang te boeien. Door de producties, de herkenbare inhoud van zijn teksten en de keuze van gastartiesten. Het totaalplaatje klopt en alle onderdelen dragen bij aan wat uiteindelijk gewoon een goed album is geworden. Een goed popalbum. Want nee, De Leven is niet zomaar weg te zetten onder de noemer “hiphop”. Maar moet je dat willen?

Door een breed palet aan klanken en invloeden te gebruiken heeft Sef iets eigenzinnigs weten te maken. Dat de reacties erop polariserend zullen zijn, is terecht. Niet iedereen zal alle stijlkeuzes kunnen waarderen. Maar degenen die dat wel doen, kunnen genieten van een intelligent gemaakt album waarop Sef speels zijn liefde voor muziek toont, door gebruik te maken van alle muzikale impulsen in zijn leven. De leven.

Lees hier ons interview met Sef.