Babygrande/Goon MuSick

Door Mink Jansen, 10-8-‘12

Het producerteam Snowgoons, dat tegenwoordig bestaat uit de Duitsers DJ Illegal, Det en J.S. Kuster en de Deen Sicknature, is de laatste jaren erg productief. Eerder dit jaar kwam al het Duitstalige album Terroristen Volk uit, en in 2011 werd de luisteraar getrakteerd op diverse samenwerkingsalbums, waaronder het goed ontvangen Your Favorite MC met Reef the Lost Cauze. Snowgoons Dynasty is het volgende wapenfeit en het album bevat maar liefst achtenzeventig verschillende rappers, waardoor het ongetwijfeld het hiphopalbum met het grootste aantal gastartiesten ooit is. Naast een groot aantal bekende rappers (waaronder Ghostface Killah, Joell Ortiz, Sean Price en Ill Bill) bevat de plaat ook een aantal onbekende(re) rappers en nieuwkomers; aan variatie qua MC’s dus geen gebrek.

Dubbelalbums in hiphop, of überhaupt in de muziekwereld: het is een risico. Hoe meer nummers je album bevat, des te moeilijker wordt het om de luisteraar te blijven boeien. Zoals we van de heren gewend zijn bevat het dubbelalbum genoeg genietbare nummers. Het epische, orchestrale geluid waar de producers om bekendstaan is vanzelfsprekend aanwezig; de ijzersterke opener Snowgoons Dynasty Pt. 2 met het altijd goed rappende Arsonists-lid Freestyle bevat allerlei duistere blazers, pianoriedeltjes en mysterieuze stemsamples. Ook het dreigende The Legacy, dat maar liefst vijftien MC’s bevat, kan worden toegevoegd aan het rijtje epische tracks: onder andere Esoteric, Ill Bill en de wat onbekendere maar zeker niet te onderschatten M-Dot, die de laatste jaren aardig aan de weg timmert met sterke raps, weten goed raad met deze productie. Ondanks dat producties met dit geluid allang niet meer origineel zijn voor Snowgoons of überhaupt in de hiphopwereld krijgen ze het toch steeds weer voor elkaar om een dosis energie in dit soort beats te verwerken.

Ook is er op Snowgoons Dynasty ruimte voor tracks met een ander geluid, sterker nog: het merendeel van de nummers bevat niet de bekende orchestrale beats. Echter is dit nooit het geval op een Snowgoons-project: de producers kunnen veel meer dan alleen film- en gamesoundtracks samplen. Cardiac Rhythm is een mooi voorbeeld hiervan, waarin Sean Strange zijn ziel blootlegt op een melodramatische productie en, ondanks zijn vrij schorre stem, een hoop emotie in dit nummer verwerkt. Op het een stuk vrolijkere en vlottere Get Off the Ground lijkt vooral Termanology zich uitermate thuis te voelen op de productie; ook leveren onder meer Sean Price en Ruste Juxx goede raps af, maar het is duidelijk Termanology die de show steelt met een vlotte, enthousiaste flow.

Maar zoals eerder aangegeven kan Snowgoons Dynasty dus niet twee albums lang boeien. Hoewel er genoeg tracks op staan die de vertrouwde, dominante samples bevatten, kiezen de heren er ook voor om een aantal tracks te voorzien van “normale” producties waar de nadruk niet tot nauwelijks bij de sample ligt. Een track als What That West Like kan dan wel een heerlijk nonchalant refrein van Strong Arm Steady-lid Krondon met de nodige swag bevatten, de beat die de basis legt bevat weinig boeiende klanken en kan zelfs tot saai worden bestempeld. Helaas zijn er teveel tracks die qua productie niet genoeg boeien, maar ook qua raps wordt de plank vaak misgeslagen. Achtenzeventig MC’s op je album is indrukwekkend, maar het is een onmogelijke opgave om enkel rappers van minimaal een acceptabel niveau te strikken. Wanneer een nummer als Queens zowel een oninteressante beat als oninteressante gastrappers bevat, houd je slechts skipmateriaal over. Ondanks meerdere punten van kritiek is Snowgoons Dynasty, ondanks dat twee cd’s wat teveel van het goede is, een bij vlagen prima plaat met genoeg sterke momenten.